Zastosowanie ironii
W literaturze ironia służy m.in. okazywaniu przez narratora dystansu w stosunku do przedstawianych osób, zdarzeń (np. łagodna ironia w "Don Kichocie" Miguela Cervantesa), sugerowaniu ocen pewnych zjawisk (pochwała w formie nagany w satyrze "Do króla" Ignacego Krasickiego).
Ironia tragiczna (dramatyczna), wywodząca się z antycznego teatru greckiego, charakteryzuje sytuację, w której protagonista – np. królik Edyp w tragedii Sofoklesa - nie zdaje sobie sprawy ze swojego rzeczywistego położenia, natomiast świadomość taką posiadają publika lub/i pozostali bohaterowie dramatu.
Ironia romantyczna, której koncepcję wypracowali filozofowie niemieccy (F. Schlegel, J. G. Fichte, F. Solger), wiąże się z także z postawą dystansu w stosunku do świata i twórczości, eksponowaniem prymatu artysty w stosunku do dzieła, traktowaniem twórczości literackiej jak gry, jak i z określoną konstrukcją utworu – m.in. łączeniem różnych konwencji literackich, form obrazowania innymi słowy stylów. wymowny na rzecz tej odmiany ironii natura literacki owo poemat dygresyjny, np. "Beniowski" Juliusza Słowackiego.
Ironię spotyka się w tekstach dziennikarskich, zwłaszcza w felietonach innymi słowy polemikach prasowych, a także w tekstach reklamowych. Znanym pisarzem wykorzystującym ironię jest Terry Pratchett.
Ironię analizowano także na przykładach dzieł plastycznych, muzycznych, architektonicznych, co w żadnym razie część badaczy utrzymuje, że w takich przypadkach jest dozwolone mówić jedynie o parodii.